Onverwacht Washington

Tja, het staat toch raar – een half jaar naar Argentinië en dan het eerste verhaal over Washington DC. Laat ik maar eens uitleggen hoe dat allemaal is gekomen. Bij aankomst dinsdagochtend op Schiphol was het al bekend, mijn aansluitende vlucht in Washington naar Buenos Aires zou niet vliegen. Toch drukte de United Airlines manager mij op het hart dat het ’t beste was om toch maar te gaan vliegen. Ter plekke zou er vast een oplossing zijn, en later vertrekken vanuit Nederland was geen optie. Zo gezegd, zo gedaan en samen met een andere TU student – Ronald – stapten wij braaf in het vliegtuig. Na een goede 8 uur in het vliegtuig kwamen we aan in een besneeuwd en koud Washington.

Alle vluchten die avond waren gecanceld en er waren een hoop gestrande reizigers. Na erg veel gedoe bij de ticketbalie (+/- 3 uur) was er goed en slecht nieuws: Ronald zou doorvliegen via Washington naar Buenos Aires. Zijn vlucht vertrok over 45 minuten en hij moest haasten. Waarschijnlijk zou dit lukken, al was de baliemedewerkster niet zeker van haar eigen prestatie (“I don’t think this will work, but lets try”). Ik zou onze oorspronkelijke vlucht hebben, maar dan een dag later. Vanwege deze extra tijd – en geen reisgenoot over – sloot ik me aan bij Rody en Zoey, 2 nederlanders uit Rotterdam op weg naar het Carnaval in Rio. Samen hebben we een hostel gezocht, en daarna door de sneeuw en ijsregen met een taxi ernaartoe. Het hostel bleek in een soort van ghetto van het criminele Washington te liggen, maar daar kwamen we de volgende ochtend pas echt achter. Om de 15 minuten loeiende politiewagens door de buurt, en in de busrit naar de stad samen met Rody en Zoey de enige niet-neger. Wel apart dus, en de aardigheid van de arme Amerikanen in het op de politiek gerichte Washington viel ons erg op.

Na besneeuwde bezoekjes aan The White House, Capitol Hill, ministeries en musea zat onze (wacht)tijd er weer op. Enige minpunt – voor een verblijf in Zuid-Amerika had ik geen winterjas bij - dus 6 lagen kleding moesten me maar door de dag heen helpen. Na veel plussen en minnen bij de locale busmaatschappij was er eindelijk een bus gevonden die nog wel wilde rijden naar het vliegveld van Washington DC. Daar aangekomen met Rody en Zoey hadden we nog 2 uur over voordat onze vluchten zouden vertrekken. Hun incheck ging voorspoedig dankzij hun dure upgrade naar Business Class om het carnaval niet te missen. Mijn ticket bleek toen (voor mij onverwacht) een reserve ticket te zijn (bedankt daarvoor nog, United Airlines!). Ik zou niet meekunnen en de juffrouw kon me de laatste plek in het vliegtuig over 5 dagen aanbieden. Wel bleek dat ik kon upgraden voor een prikkie (1000 dollar) en dan zou alles helemaal goedkomen. Toen knapte er iets. Ik boos, de vriendelijke juffrouw kon er zogenaamd niks meer aandoen, en haar manager wilde me niet helpen. Na een uur voor mijn rechten opkomen en argumenteren dat ik echt niet langer kon blijven in het dure Washington, mocht ik nog steeds niet mee – ik moest maar wachten. Ik zag mijn eenzame terugrit naar het koude Washington al voor me. Toen ik het vliegtuig bijna ging boarden kwam er eindelijk een doorbraak, de manager opeens toch nog wat open plekken gevonden en ik kon van het ene op het andere moment wel mee. Gelukkig. Na veel haasten naar de gate (incl. een uitgebreide drugscheck) en een goede 12 uur in mijn vertraagde vliegtuig kon mijn avontuur in Argentinië toch eindelijk beginnen. En beloofd, mijn volgende bericht gaat het echt over Zuid-Amerika!

Joris