Patagonia - 1

Hola Chicos!

Estoy de vuelta en BA, después de viajar por 1 semana y media! Como andas en Holanda? Muchas, muchas gracias por todos los reacciones en mi sitio. Creo que nadie de ustedes me encontraron en la foto (so siento Alejandro, Evita, mas?) ;). Ahora una historia sobre el primer parte de mi giro, Ushuaia y El Calafate. Iedereen er nog bij? Het tweede deel van mijn reis; El Chaltén en Puerto Madryn zal ik na het weekend wat over schrijven. Want rekening houdend met mijn publiek wil ik toch niet dat de verhalen te lang of de foto’s te veel worden! Komt ‘ie dan..

Laat ik allereerst beginnen met mijn de conclusie: Patagonië is geweldig mooi. Het land is kaal, ruig, vol wind en eeuwig niets tussen de dorpjes en steden die er alleen langs de hoofdwegen lopen. In het binnenland staat er hier en daar een ranch, en de geasfalteerde wegen van een stuk land zo groot als half West-Europa zijn op 1 hand te tellen. Eigenlijk begonnen de noemenswaardige verhalen al bij het vertrek van mijn vlucht. Vanwege het vele gewissel van vluchten en vliegtuigmaatschappijen had deze jongen namelijk voor een prikkie onbewust een First Class ticket met window-seat weten te bemachtigen. Deze plek was namelijk voor mij ingekocht door mijn oude vliegtuigmaatschappij. Hiervan niet op de hoogte zijnde (okee naïef.. ik had plek 1E maar toch) werd mij bij het inchecken duizend excuses aangeboden, maar ze hadden het vliegtuig omgeruild en er was geen First Class aan boord. Of ik toch wilde vliegen. Hmm… ik dacht het wel ;).. Goed dus op weg naar Ushuaia!

In Ushuaia aangekomen in een leuk Hostel meteen met Engelse kamergenoot Bill naar de supermarkt gegaan en een lekker maaltje (veel steak!) in mekaar gezet. Vanwege ons kilo vlees meteen vrienden gemaakt, en allerlei reistips meegekregen voor Ushuaia and beyond. ’s Avonds leuk gepraat met een jongen uit Londen die op de fiets door Zuid-Amerika aan het reizen was. Hij jaloers op mijn trip door Europa, en ik ook wel een beetje op hem.. De eerste volle dag in Ushuaia maar meteen een gletsjer opgelopen (nice view over Ushuaia!). Boven aangekomen een Braziliaans stelletje uit Rio ontmoet en daarmee naar beneden gelopen. De volgende ochtend belde mijn nieuwe Braziliaanse vriend me op (07.30) of ik mee ging lopen in het National Park. Aangekomen op het busstation was z’n vriendinnetje al een beetje aan het klagen over de kou, en ze wilden de korte tour (2u) gaan doen. Ik even duidelijk gemaakt dat als ze met deze bink het park in wilden, toch echt zeker de middellange tour (4.5u) moesten nemen. Na de eerste 15 minuten lopen begon het geklaag in volume toe te nemen, en als oplossing bedacht de mannelijke helft van mijn nieuwe vrienden de tactiek van de afleiding toe te passen. Na het doorbrengen van zo’n 30 minuten onder luid Braziliaans geklets heb ik ze toch maar even de waarheid verteld (of: een functioneringsgesprek zoals ik dat van thuis heb meegekregen ;)). Mijn tochtend heerlijk in stilte vervolgend brak zelfs de zon goed door. Af en toe wel op punten op deze route gestaan waar ik dacht; hmmm hier zouden zij weleens verkeerd kunnen lopen.. maar achja – reizigersvriendschappen hé.. (en nee ik heb geen bordjes omgedraaid ;)). Na een uur of 3 gelopen te hebben wilde ik eigenlijk ook nog de hoge berg van het park op (4.5 u heen en weer) maar in het laatste half uur begon het weer er wat slechter uit te zien, dus hup terug in de bus naar het hostel voor de laatste avond. Hier veel leuke mensen ontmoet - zowel Argentijnen als niet-Argentijnen - die in Buenos Aires wonen/studeren, en na een avond Pictionary (gewonnen.. maar weleens een Northern Malbec uitgebeeld?), zijn er veel mailadressen uitgewisseld voor een reünie in Buenos Aires (vanavond!). Ook reisplannen gemaakt met andere mensen uit het hostel, wellicht voor terugkomst uit El Calafate, waar ik de volgende dag heen zou gaan..

Aangekomen in El Calafate weer een super hostel (uitgeroepen tot 3e van heel Zuid-Amerika). Hier wel even geschrokken van de prijzen voor de excursies, want je betaald gewoon minimaal 40 euro voor een dagje naar het park. Een uitgebreide gletsjertocht komt ongeveer uit op 90-100 euro maar dit wilde ik eigenlijk wel graag doen. Vanwege de prijzen gaan de meeste reizigers dus ook een hele lange dag naar het park, in plaatst van 2 kleinere tochtjes verspreid over 2 dagen. Met deze wijsheid in mijn achterhoofd de eerste dag ook maar gewoon een tochtje door de omgeving gemaakt. Behalve wat wilde paarden en flamingo’s langs het grootse meer van Argentinië en in het dorpje zelf was dit weinig spectaculair. ’s Avonds wederom uitgenodigd om mee uit eten te gaan met mijn 3 leuke kamergenoten, maar onwetend over mijn aankomende budgetmeevaller wederom moeten afslaan. ’s Avonds gekookt met een stelletje uit Nieuw-Zeeland en een verbrande Australiër (gletsjertocht ;)) ,wat ook weer leuke gesprekken waren. De volgende ochtend vroeg op (07.00 vertrek) voor wat een van de hoogtepunten van mijn reis moest worden. Ingeschreven op de non-conventionele tour om de meerderheid van de oma’s en schreeuwende kinderen te ontlopen (aardig gelukt) die de bussen en boten in dit park bevolken had ik er in ieder geval erg veel zin in. En gletsjer Perito Moreno was werkelijk schitterend. Eindelijk snapte ik waarom het hier zo druk, duur en toeristisch was, en mijn heimwee naar het meer echte Ushuaia was op slag verdwenen. Zojuist van mijn 75 foto’s van deze dag er met pijn en moeite 15 bewaard voor mijn website, want ook de andere foto’s vind ik zo mooi! De gletsjer is één van de twee gletsjers in de wereld die niet krimpt (waarom? Nederland 26 graden? Juist!) alhoewel hij wel in hoogte afneemt. Omdat deze gletsjer, voortgestuwd door 4 achterliggende gletsjers, zo’n 2-3 meter per dag groeit, breekt er ieder uur ongeveer een stuk ijs zo groot als een flatgebouw af. Erg indrukwekkend om te zien, maar bijna indrukwekkender om te horen. Deze gletsjers, is net als de oma’s die hem komen bezoeken: Steunen, kreunen, (kraken, breken ;) )... Na een wandeltocht met gids, en een aantal uren starend vanaf de uitzichtpunten toch maar even de boot mee op. De boten naderen Perito Moreno tot op zo’n 250 meter, maar het lijkt alsof je hem bijna kan aanraken. Een doorbrekend zonnetje maakte het feestje compleet, en vlak voor onze neus stortte er een groot stuk in. Golven van zo’n 4-5 meter hoog laten de grote boot even schudden, maar geweldig om mee te maken! En zoals de grappige helft van het Ierse stelletje – die ik nog kende van de taxirit vanaf het vliegveld – al zei: On this moment I don’t give a shit about global warming – I just want to see it all coming down!

Tot zover dit verhaal! Meteen na terugkomst uit het Parc los Glaciares snel mijn hostel betaald want de bus van 18:30 ging me naar El Chaltén en verder brengen. De volgende keer meer over glestjers, hiken, Japanners, Israëliërs, bussen, Orca’s, Pinguïns en meer!

Keep on writing! Ik ga studeren, maandag tentamen! En nog even kort wat bedankjes!

Koen voor de bergsokken! zelfs na 12 dagen dragen nog heel en de stank en blaren beperkt!
Anne en Stavros (en Opa en Oma) voor de zakmessen en zakbestekken! Veel gebruikt!
Papa voor de verrekijker! Ooit gedacht dat ik die zou waarderen?

Besos a todos!

Joris

** FLASHFORWARD** ;)
Op dit moment heb ik het verschil tussen een First Class Ticket en een normaal ticket (880 pesos) natuurlijk teruggekregen. Waar vriendelijk gelach en een klein woordje spaans al niet goed voor zijn. Kortom: Met een beetje geluk betaal je 360 pesos, vlieg je in Argentinië 3200 km in een window-seat met extra beenruimte, en bij terugkomst vraag je met een stalen gezicht 880 pesos terug vanwege het in gebreke blijven van de vliegtuigmaatschappij. ¡Viva Argentina! maar weer eens aanheffen? ;)