Uruguay - que tranquilo

Hola Chicos!

Primera cosas primero - muchas gracias por todos los felecidados en mails, textos y krabbels! Op dit moment ben ik nog even jarig in Argentinië (leve het tijdsverschil!) en over n half uurtje gaan alle jarige Nederlanders van Buenos Aires (Ronald en ik) samen met een andere Nederlander (Roel) uit eten in de wijk Palermo. Er zal dus waarschijnlijk weinig Spaans gesproken worden, maar een goed hapje en drankje tijdens onze oefening van de moedertaal maakt zeker veel goed! Nu even over verder over Uruguay waar we de afgelopen week vier dagen zijn verbleven. Sterke verhalen over Buenos Aires, de colleges en mijn herstart met voetbal (jullie lezen het goed ;) ) volgen spoedig!

Afgelopen weekend vertrokken de drie Nederlanders wonend op de 5e verdieping van Ugarteche 2883 naar Uruguay. Voor degene die geen zin hebben in het hele verhaal kan ik de levensles volgend uit de onderstaande 4 alineas alvast verklappen (en kun je door naar de een-na-laatste regel): Maak niet de fout niet Uruguay een paar dagen te bekijken als je hier in de buurt bent! Zo dat was dat. Nu mijn verhaaltje.

Voordat we vertokken hadden we - aangezien Argentinië en Uruguay alleen gescheiden worden door een stuk zee - besloten tegen een kleine meerprijs niet met de bus maar met een grote veerboot te gaan. Na een reis van zo’n 3.5 uur waren we dus aangekomen in de haven van Montevideo. Na een wandeling door het mooie – maar vervallen – havendistrict kwamen we aan bij ons hostel. De stad Montevideo (1.3 mlj inwoners) leek op dat moment een klein dorp doordat er ‘avonds niemand in het havendistrict komt (bleek onveilig). Na het avondeten wilden we de stad in, maar juist op dat moment brak er een wolk open en waren we veroordeeld tot de bar van het hostel. Leuke mensen, maar uitgaan zonder de charme van een – naar het schijnt - mooie stad.

De volgende dag stond in het teken van Montevideo bekijken en de busreis naar het Monaco van Uruguay (en ook Argentinië) – Punta del Este. Deze dag openbaarde ook het raadsel van de weinig mensen op straat (ondanks de relatieve onveiligheid in het havendistrict): Montevideo staat bekend als de meest relaxte stad van Zuid-Amerika. Auto’s die voetgangers in drukke straten voorrang geven, een relatief jonge en vriendelijke bevolking, spontane straatbarbecues in het centrum en iedereen heeft tijd voor een praatje. Op de 3 bussen Amerikanen na een perfect dag (zie de foto’s) en een mooie kennismaking met Uruguay.

Na een uur of 4 in de bus eindelijk te zijn aangekomen in Punta del Este (of eigenlijk een kleiner aanliggend dorp: Manantiales om de zonnende bejaarden en iets te foute booteigenaren te ontwijken) was het nog wel even wat werk om ons hostel te zoeken, maar dit bleek meer dan de moeite waard. Een goed avondmaal (Chivitos) inclusief wijn, een kaartspel met Noorse dames en een goede uitgaanssessie - met 7 mensen in een huurauto met een Italiaan (als nuchtere chauffeur), een Ierse, twee Australische, een Engelse en drie Nederlanders - waren de beloning voor onze keus.

De volgende dag zon en strand in Manantiales laat op het moment van schrijven nog steeds zijn sporen na bij ondertekende, maar was verder de perfecte ontspannen dag. ’s Avonds een zelfgekookt avondmaal en na een paar biertjes goed verbrand naar bed was alles wat deze dag Uruguay heeft opgeleverd. Weinig zorgen, en heerlijk ontspannen dus. De volgende dag Uruguay beloofde weer een reisdag te worden (om Montevideo heen terug) naar Colonia – een dorpje dat bekend staat om z’n koloniale stijl van gebouwen. Tevens zou hier de volgende dag onze boot terug naar Montevideo vertrekken. De avond en het avondeten in Colonia waren zeer goed (mooie zonsondergang!), maar de volgende dag gebouwen bekijken zat er niet in. Wederom een aangekondigde wolkbreuk (zie foto) betekende een voortijdige woelige bootreis terug naar Buenos Aires, waar het in ieder geval minder hard regende. Een beloning in de vorm van een aanzicht op de mooie – maar – verregende skyline van Buenos Aires was een mooie afsluiting van het zeer vriendelijke en relaxte Uruguay.

De volgende keer meer over Buenos Aires, en we houden contact.

Hasta Leugo,

Joris