Buenos Aires, la gente y mi carrera

Hola Chicos!

¡Nosotros no hemos hablado por mucho tiempo! How are you all doing? Welkom tot mijn taal aca, het Spanglish! Zoals beloofd, deze keer wat over het (goede) leven in Buenos Aires, de stad waar jullie allemaal van dromen (je moet er alleen nog even achter komen;) ). Ik zal beginnen met wat informatie over het schoolleven, vanaf waar het goed afdwalen is naar de mooie momenten in BA!

Op dit moment heb ik nog een tussenuur, dus een kort verhaaltje kan er zeker nog wel vanaf! Mijn eerste volle schoolweek zit erop, en ik heb al mijn vakken voor het komende half jaar gekozen. Naast mijn spaans (4u les per week) ga ik hier de komende maanden nog 4 vakken volgen. De onderwerpen varieren van algemene economie (beginnend bij vraag en aanbod) tot Procesmanagement (beginnend met kennis over systemen als SAP en E-tom, pfff ), maar ik heb er zeker zin in! Mijn school is oorspronkelijk gesticht door de marine van Argentinie om meer ingenieurs op te leiden, en zit dus ook in het havengebied (en tevens de nieuwste en chiqste wijk) van BA. Naast dat ze alleen min of meer technische studies hebben, en dus ingenieurs opleiden, is het ook een priveuniversiteit. Ik zit dus echt tussen de argentijnen met geld, maar het is ook weleens leuk om je klasgenoten te horen roddelen over de “nosejob” van een ander meisje uit mijn klas. (het hele verhaal is nog leuker zelfs: volgens mijn argentijnse amigos zou ze anders nooit op de achterkant van de schoolkrant hebben gestaan).

Studeren in Argentinie is sowiezo erg anders dan in Nederland. Terwijl hier allemaal (erg) rijke Argentijnen rondlopen hebben ze van studieverenigingen en kraagjes nog nooit gehoord. Roken mag gewoon overal (behalve in de les), in de pauze trappen zitten erg populair, en meisjes vlechten elkaar haren terwijl de eerstejaars hier nog met stuivertjes schieten in de pauze. Kortom, mijn middelbare school! Daarnaast is het voor aanvang van iedere klas ook zeker verplicht op zn minst een handje (zeker geen “hand”, maar meer een high-five) of wat te geven, de meisjes die je kent een kus, en de jongens waarmee je langer dan 5 minuten praat per week ook. Dit alles, in samenspel met een ontmoeting of 5 met volwassen mannen die samen een skelter huren (zondags in de parken) levert maar 1 conclusie op: Iedereen geniet hier van het leven, en kind blijf je voor altijd!

De 2 argentijnen waar ik de eerste 1.5 week veel mee omga zijn Bartolo en Juan. Deze 2 argentijnse vrienden spraken me in de klas aan (“ Che, che – venga venga!”) omdat ze voor volgend semester hebben ingeschreven voor een intercambio naar Eindhoven. Ik moest me ondanks mijn hakkelende spaans zeker aanlsluiten bij hun groep (“ Por supesto, no problemo - we have a very intelligent group”) Zodoende dus ook dit weekend, terwijl Ronald en Roel in Cordoba waren, 2 avonden op stap geweest met Bartolo en zijn high-school vrienden. Erg leuk, en meteen de Argentijnse drankjes (“dont drink this without coca”) leren kennen, terwijl ze me uitlegden hoe ik het beste Argentijnse vrouwen kan versieren (Het komt erop neer dat hoe goed mijn spaans ook wordt, ik dit zo min mogelijk toe moet geven, ik ben tenslotte een extranjero en dat telt hier was hun advies). Kortom: een erg leuke schoolweek, een nog leuker weekend, en dat alles in een stad om van te houden!

De volgende keer meer over het leven van de mensen in Buenos Aires, mijn aankomende herstart in voetbalwedstrijdverband en een verslag van mijn uitnodiging door zowel Bartolo als Juan op hun boot.

Hasta Leugo!

Chori (ik ben vernoemd naar de argentijnse hotdog, de “Choripan”)

PS. Mijn paarse vriend is bekend (foto), jaja!