Soy un Porteño

Hola chicos! Como andan en Holanda? re bien?

Bedankt voor alle reacties op alle voorgaande berichten! Het is na bijna 2 weken weer tijd voor een nieuw verhaaltje uit Argentinië, want er is genoeg beleefd! Wat houdt mij hier de afgelopen tijd een beetje bezig – en wat zit er in de planning? Een update. Uit het leven gegrepen, en veel echter dan jullie nieuwe soap over BA;)

De afgelopen weken is het studieleven in Buenos Aires echt begonnen. Routines beginnen zich af te tekenen voor de doordeweekse dagen, maar ook de weekendplanningen en vrienden worden duidelijk voor mijn tijd hier. Daarnaast beginnen de plannen om veel van Argentinië te zijn tijdens mijn studietijd hier ook werkelijkheid te worden; deze week heb ik 2 vliegtickets geregeld voor mijn rondreis van 10 dagen door Patagonie, waarnaar ik begin volgende week vertrek. Het eerste ticket voor mijn vlucht naar Tierra del Fuego (vuurland) ging perfect, maar het tweede ticket was een klein avontuurtje. Volgens de website was dit tussenticket (500km) bijna even duur als mijn heenreis (>3000km). Na veel wikken en wegen toch maar naar het Aerolineas Argentina kantoor voor dit ticket, want er zijn voor dit dunbevolkte deel van het 8-na-grootste land van de wereld niet veel mogelijkheden, en ik heb maar 10 dagen. Daar aangekomen verteld de beste medewerker mij dat dit de juiste prijs is, maar alleen voor mensen UIT Argentinie. Omdat ik maar een stomme toerist ben, moet ik toch echt bijna het dubbele betalen, en nee er zijn geen andere mogelijkheden behalve de Argentijnse nationaliteit aanvragen. Ondanks mijn liefde voor dit land vond ik dat toch een stap te ver. Absoluut gezien spreken we hier over 50 euro (huiskamervraag 1: Hoe duur is mijn heenticket dan? ;) ) maar het is mijn eer te na om Argentijnse prijsdiscriminatie in de hand te werken, dan zoekt deze domme toerist ik wel een bus (= 12 uur). Na een volle avond zoeken op internet (hoogtepuntje) naar telefoonnummers van monopolistische busmaatschappijen zonder website kwam ik toch tot de conclusie dat er niks anders opzat, en mijn buitenlandersboete maar te accepteren (als tenminste mijn reservering nog stond, want op de website was de vlucht al uitverkocht). Ik de volgende dag weer vroeg op om me naar mijn vrienden van de nationale luchtvaartmaatschappij te begeven. Daar aangekomen werd ik dit keer te woord gestaan door een vriendelijke medewerkster, waar ik zeker nog mijn reservering had staan. Oprecht werd er gevraagd hoe mijn verjaardag in Argentinië was (huiskamervraag 2: hoe weet zij dit?) en na wat vriendelijk gelach over en weer kreeg deze vriendelijke jongeman - vanwege het helaas niet meer te wisselen soort ticket - de vlucht aangeboden voor de prijs van een Argentijn. Vol euforie baande ik me snel weg uit dit kantoor, voordat er meer medewerkers lucht kregen van deze Europeen met een local-ticket. Snel, snel Plaza de Mayo over en op weg naar mijn Spaans klas leek de wereld me toe te lachen. Het zonnetje scheen, de wind liet de Argentijnse vlag op het plein fier wapperen, en mijn reisbudget helemaal op orde. En daar stonden ze opeens: Las madres de Plaza de Mayo. Ik was weer terug in de realiteit. En zoals de wijze woorden van Herman van Veen mij ooit hebben geleerd over de dwaze moeders op het plein; ik gaf ze een teken van mijn medeleven over hun verduisterde kinderen. Dat geen enkele deur eeuwig dicht zal zijn. Dat aan het eind van de tunnel weer licht zal zijn. (en zelfs voor een buitenlander bij Aerolineas Argentina ;)).

En wat is er verder allemaal gebeurd? Mijn studie vraagt steeds meer voorbereidingstijd voor de lessen, werkcolleges en tareas (huiswerkopdrachten). De eerste voetbalwedstrijd sinds 2 jaar is ook weer gespeeld. Vanwege bewezen diensten op de training mocht ik meteen starten als defensor central, en na 70 minuten bij een 0-0 stand kreeg ik een publiekswissel (althans, daar houden we het maar op ;) ). Ik heb de smaak weer te pakken, dus naast de wedstrijddagen zijn de maandag- en woensdagavond de komende weken goedgevuld. Ook is het leuk echt deel te zijn van een groep Argentijnense voetballers. Samen met een vloeiend porteño sprekende Fransman ben ik de enige buitenlander in het team, en ik ken de rijtjes met Nederlandse voetballers (los hermanos de Bûr) inmiddels uit mijn hoofd:)). Ook vinden ze dat ik zeker met ze op stap moet gaan, want mijn “jetset” vrienden op de ITBA kennen de “lado oscuro” nooit zo goed als zij dat doen;).

Gebeuren er dan alleen maar leuke dingen en sociaal drukke activiteiten in BA? Nee hoor, vaak zat neem ik ook de tijd om wat te denken, te eten, te lezen of te plannen alleen in een barretje. Daar leent de cafécultuur van deze stad zich uitstekend voor. Maar als bij navraag de rekening van je 2 uur durende lees-, studie- en eetsessie al is betaald door de vriendelijke bareigenaresse, dan weet je het zeker: Ik leef in Buenos Aires!

Tot de volgende keer chicos! Zeiltochten zijn er nog niet geweest (maar nog steeds in het vat), evenals polowedstrijden en paardrijdritten op de pampas. Na volgend weekend eerst een kleine 2 weken naar het uitgestrekte zuiden, om via een aantal tussenstops met een bus (en 1 vliegreisje) weer terug te keren.

Hasta la aproxima! Abrazo y besos,

Chori.