Ché, Chile y Los Andes

Hola chicos!

Que tal? Vieron los protestos en Buenos Aires también? Muy divino, no? Even een pleintje leegspuiten met boze treinreizigers (jaja, de trein reed niet), ik kijk er al bijna niet meer van op. Nouja, normaal gesproken komt het niet zover, maar er zijn hier echt iedere dag op verschillende plekken in de stad protesten, en zelfs mijn weekend in Chile kon er niet aan ontkomen. Niet dat je er veel van merkt normaal, af en toe wat extra minuutjes in de bus – maar de mensen hebben het hier in ieder geval niet zo hoog op met ons befaamde poldermodelletje :).

Maargoed, voordat ik over het weekendje Chile begin eerst het goede nieuws uit tentamenland: een Hollandse 6, 8 en 10 zijn behaald. Niet slecht voor de eerste ronde, sterker nog – ik hoop dat ik deze gemiddelden kan vasthouden:) Zal ik toch een van de weinige studenten worden met een 10 op de eindlijst, maargoed – de weg is nog lang, ieder vak heeft nog een parcial en ook nog een eindtentamen. Pero primeras cosas primero – CHILEEEEE! Het spijt me dat de update zo lang op zich heeft laten wachten – en ik besef dat ik hem nu ook erg de moeite waard moet maken ;) – maar ook mijn vrienden uit Chile (dieuwertje en renee) hebben mij hier bezocht het afgelopen weekend, en in de tussentijd ook nog geprobeerd mijn studie op de rails te houden. Nu dus even alle drukte even achter me dus ik ga graag weer schrijven! Waar waren we, Chile no?

Goed ik dus in het vliegtuig naar Chile gestapt – vanwege mijn drukke dag ervoor durfde ik uit angst voor een gemiste vlucht niet te gaan slapen voor een nachtje van 3 uur, dus ik heb voor het eerst in mijn leven zelfs voor de take-off geslapen in het vliegtuig:) Tja, je moet wat he. Goed. Het plan was dat ik in Santiago de Chile een vriendin uit Nederland (dieuw(ertje), of zoals ik zojuist in een mail van mijn vrienden hier heb gezien ‘Biu’) ging bezoeken, waardoor ik in Chile meteen kon meegaan in haar vriendengroep. ‘Biu’ studeert in Santiago de Chile samen met een goede vriendin renee. In Chile aangekomen was ik natuurlijk nog steeds moe, dus de ochtenduren op de universiteit van dieuw en renee waren vooral overleven. Daarna waren gelukkig mijn rugzak in haar residencia kunnen afzetten, en meteen even de eerste 2 uurtjes op Chileens bodem geslapen. Okee - ik geef toe - het klinkt erg lam, maar het was nodig! Om 16.00 begon dan echt mijn vakantie in Chile met de beklimming van een lokaal bergje (uitloper van de Andes, jaja) vanaf waar het mooi uitkijken was op de stad. Op de terugweg door een verkeerde afslag nog wat mooie kiekjes van een steeds donker wordend Santiago kunnen schieten. ’s Avonds de stad wat bezocht en uiteten geweest in Santiago – verder de krachten gespaard want er stonden nog want de volgende dag zou de echte stadswandeling al weer vroeg beginnen.

De volgende dag veel toeristische zaken in Santiago bezocht, waar vooral La Moneda – het regeringsgebouw – me goed bijstaat. Doordat Pinochet hier nog niet zo heel lang geleden zijn tanks op liet vuren, en de halve regering (en de president zichzelf) vermoord is vinden ze de democratie in Chile nog steeds iets heel erg belangrijks. Daardoor is toegang tot het hart van politiek Chile voor iedere bezoeker ook nog steeds mogelijk, wat zeker voor Zuid-Amerika heel speciaal is. Nadat alle tassen goed doorzocht en doorscand waren mochten we dan ook het binnenplein op, erg leuk om eens van dichtbij te zien. Chile is sowiezo een apart land voor Zuid-Amerika. Het is waarschijnlijk het land met de minste coruptie, de beste wetgeving en de meest open economie. Toch is het vergeleken met Argentinie meer Zuid-Amerikaans doordat de mensen er gewoon allemaal wat donkerder en minder ‘europees’ zijn. Wel leuk om te merken dat je landen – met Argentinie als referentie – zelfs na een paar maanden een beetje kan snappen. ’s Avonds met een mix van lokale vrienden, nederlanders en een verdwaalde gringo uit de residencia gekookt en op stap geweest in een bekende feest/gay tent van Santiago. Veel gelachen om de 80’s – ‘saturdaynight’ shows op een vrijdag, maar verder was het koken en kletsen met de Chilenen (waar mijn Argentijnse-Clini-Clown accent het goed doet) eigenlijk leuker!

De volgende dag heb ik een bezoek gebracht aan Valparaiso, voor de liefhebbers van Motorcycle Diaries misschien welbekend als de stad met de ‘bergliftjes’ en de scene waarin Che weer een brief krijgt van z’n vriendinnetje. Valparaiso is eigenlijk een beetje een kruising tussen la Boca (veel kleurtjes) en Siena (veel bebouwde bergjes). Wat je dan krijgt is iets heel erg moois, en ik denk dat de foto’s voor zich spreken. Ook hier de oceaan eens gezien aan de andere kant van dit fantastische continent, zoals Che het gezegd zou (kunnen) hebben. In Santiago (en ook Valparaiso) echt veel meer het gevoel van Zuid-Amerika gehad, ook al is het allemaal met wat minder grandeur dan Buenos Aires (maar speelhallen vol indígenas is deel van de charme!). Kortom: erg genoten van de uitzichten en bonte straten in Valparaiso. ’s Avonds met een grotere groep Nederlanders (5) en welgeteld één Chileen (maar: voertaal spaans) op stap geweest in Santiago weer. Om het Ché gevoel van die dag compleet te maken zijn we beland in een echt “Chipi-Chipi bar”, waar onze dikke oude showvrouw de avond aan elkaar praatte! Helaas geen gratis drankjes gewonnen (er stonden nogal wat rijen Chilenen die deze presentjes wél wisten te waarderen;) ) – maar wel een erg geslaagde avond in een discotheekje met 5 toeristen en een voor mij onbekende (maar zeker niet onbeminde) muziekstijl ;) Ik zeg zwengel ‘em maar even lekker aan!
http://www.youtube.com/watch?v=h4slkvmHA4I

(okee, bij mij was het toch wat minder stijlvol nu ik het zo terugzie ;) – versie 2007 zullen we maar zeggen)

De laatste dag stond in het teken van een wandeling door de Andes naar een berg van zon 2600m (startpunt: 900m) begeleid door een goede vriend van dieuw en renee; de bergbeklimmer josé. Ik moet zeggen, de totale klim duurde niet superlang (zo’n 2.5u) maar was wel pittig. Mijn geleende bergschoenen waren zeker geen overbodige luxe. Maar josé leidde ons goed via tussenpunt ‘Smiley face’ naar de toppen van de eerste rits Andesbergen vanuit Santiago de Chile gezien. Hier zelfs nog wat meters verder geklommen naar een berg waar er minder volk te vinden was. Op dit laatste stukje dan ook blij verrast door maar liefst 3 condors, waarvan er 2 hele grote bijwaren – zie de foto’s. Ook was vanuit dit punt een 6000m berg te zien, echt indrukwekkend. De terugweg ging op wat foute afslagen (ik blijk er een neusje voor te hebben) na ook nog goed, maar was zeker technisch moeilijk. Ik zeg maar weer: de foto’s spreken voor zich. Verder op die avond nog even als bedankje mijn specialiteit (nee wees gerust, ik kook nog steeds wat ik al kon) de fajitas uit de mouw geschud en rustig een filmpje gekeken in de Residencia, want de volgende dag was het terugvliegen en colleges volgen in Buenos Aires weer. De vlucht was iets vertraagd, maar ik was nog op tijd om halverwege mijn les binnen te komen vallen (goed Argentijns gebruik, dus geen zorgen). Enig minpuntje van de vlucht: We zijn een stuk vleugel verloren boven de Andes. Zeg maar. Haha, een moderne versie van de film ‘Alive’ dus, want dat was ook ongeveer op hetzelfde punt! Toch wel uniek dat ik (int het spaans natuurlijk) even de steward kon waarschuwen met de nu al legandarische woorden: ‘senor, yo no soy piloto – y esta todo por su informacion – pero creo que perdimos un parte de nuestro avion’. Zie de foto ;)

Verder is het heel verleidelijk om nog veel meer verhalen van de afgelopen week te gaan schrijven, want het meest recente weekend was echt een leuk weekend vol vrienden, barbeques, huisfeestjes, concerten en bezoek uit Chile. Maar dat de volgende keer – want anders gaat echt niemand meer lezen! Ik zal snel weer schrijven, tenzij er ook bij mij in de straten rellen uitbreken (grapje hoor ;) ). Nos vemos luego y adora a todos!

Un abrazo grande,
Joris

(Hoop dat ik geen vaste abonees kwijtraak met deze update ter grootte van een achtergrondartikel, maargoed! Lo siento, chicos, ojalá que ustedes disfruten mi actualización!)